Vom gesähntene Soardall
Marianne Gansemer, Saarburg


Wie duhmaols schon viar Joahr un daach,
den Herrgott hat de Welt gemaach,
dao wollt „Hän" och maol kucken giehn,
ob alles richtich, gut un schiehn.
Hän kuckt ein ganzen Himmelszelt,
Wumet komm eech blus of de Welt?
Hellt dann vom Stärekrees de Stiar
un duht däm an et Fäardsgeschiar,
dat dän de gruße waoren zieht,
on peeft daobee et „LujaLied".
Fiahrt raob iwwer de Melchstraoß dannn,
kemmt schließlich en da Äfel an.
Dao steicht „Hän" oos un gäht ze Fuß,
weil „Hän" jao alles kucken muß.
Wie „Hän " su gäht iwwer de Gewann,
stießt „Hän" an em Knupp Boddem an.
Dao brellt ähnen: "Delpes, pass doch ob
un tritt miar net ähfach giehnt mee Kaop"!
En Äfelbauer woar getraof,
den zweschen de Steggeren hat geschlaof.
Den Herrgott denkt „Majusebedda
Daat lao woar jo e schrao Dunnawedda,
da kennt ma naoch geschuar ähn kriehn,
dao well eech liewer weider giehn."
Rennt siar de Berch raob, drewwen näß rop
om Hundsbockel of den hiechsten Kopp.
Dao seht „Hän" de Wälda, Baam fiar Baam,
su schien un stattlich wie en Traam.
„Hän" zieht de kloar Loft en un denkt bei seech,
„lei es et schien, lei bleiwen eech."
On kloppt an em Baam groad sein Tubackspeef oos.
Dao sprengt dao su en aalen Hünsrecker roos,
un brellt : „Wä mecht dann lei su e Krach?
Maach daat net naoch maol, sonst steijen eech da of't Dach,
hau ab un laoß deech lei blus nemmi siehn!"
Dao denkt den Herrgott, „lei es et doch net su schien."
Lähft siahr wie „Hän" kann iwer de Pascheler Fluar,
un hat noch baal de Schlappen valuahr.
Un rennt iwwer Zerf un de Iarscher Spein,
bis raob lei bei uns,en de Fießen schon Pein.
En em steile Wengert kemmt „Hän" en't rutschen,
iarscht well „Hän" sech naoch haalen,
doch dann leßt „Hän" et flutschen,
un denkt bei sech selwer „weil gäht et zum Rest"!
Dao hält „Hän" sech groad naoch an'm Wengertpaol fest.
„Hän" keucht ooßer Otem, botzt de Schwäß von da Stiar.
Dao kemmt henner dem Paol e kläsper Männchi viar.
E Wenzer vo Saarbuurch, en da Hand en Flasch Ween,
säht zum Herrgott: „Komm, miar setzen uns lao of e Stähn
un trenken zesammen iarscht maol e gut Tröppchen."
Daobee zieht hän zwä Gläscher oos sei'm jöppchen
Un fellt se met Soarween goldegell
Den Herrgott, den riecht dran, sein Aaen gen hell.
Dann nippt „Hän" un säht : „es daat e gut Geschiar',
daat kemmt miar jao beinächst himmlich viar."
Dann säht „Hän" naoch; „Lei dieht eech emmer gäar sen,
wu de Leit su gemietlech un su gut es de Ween.
Geluavt un gesähnt fiar all ewich Joahr,
sei et Land, un de Leit, un de Ween vun da Soan!"



Zurück zur Roscheider-Hof-Homepage