Den goldijen Soarween
Marianne Gansemer, Saarburg
Wat blenkt en meinem Glas su hell
de Ween, un funkelt goldegell,
wie wenn de ganze Somma lang,
hän sech de Sonn' hätt egefang.
Eech han Gedanke miar gemaach,
wie kemmt zestann lei die gut Saach.
Zeiarcht de Wenza get genannt.
Dän hat bestemmt kä leechte Stand.
Hän griewt, rijolt, un schneid, un bend,
et ganz Joahr hän kähn Ruh bal fend.
Geheht un plaot sech Daach fiar Daach
ob't rähnt, ob schniet, ob de Sonn daobee laacht ~
un hofft un bangt ein ganze Joahr,
dat net emsoß sein Arbeet waar,
bes dann ein Herbst et es su weet.
Dann kemmt ein Wenza sein best Zeet.
De Trauwen se ganz gut geraod,
hän haat sech ällen och geplaot,
se hänken, kuckt eech se blus an,
e Kludderen an de Stäeken dran,
un kommen, wenn se aobgeschnitt,
ren en den Ähmer, Haot un Bitt,
gen dann am Aowend hähmgefoahr,
viear met em Trakdor un hennen de Koar.
Dann gen se durch de Mill gekiahrt,
et es kähn Traiwchen wat sech wiart.
Em Kälta quitscht ma se weil oos,
bes net ähn Trips mieh kemmt eroos.
De Saaft läeft durch e lange Schlooch
bes en de Fässa hiere Booch.
Dao bleiwt hän weil, hat neescht ze duhn,
wie von dear Quitscherei ze ruhn,
un fänkt oos pura Langweil dann
of ähmaol loot ze krommelen an.
Et es groad, wie wenn hän verzellt,
wie't him ergang es of da Welt.
Iarscht zoart, als hätt hän kähn Kurasch.
Dann kemmt su richtich hän en Raasch,
hä kluckst un spruddelt, relpst un keimt,
bes hän dann uawen iwwerscheimt
un hat sech och ze gudalätzt
komplett en Efahr regeschwätzt,
verzellt em Wenza wie et woar
am Staok em Wengart et ganz Joahr;
un wie et him daonaoh es gang.
Su spraocht hän e poar Woche lang.
Get och mieh ruhich dann dabee,
micht von dear Buselichkäet sech free,
die hän geplaot haat die ganz Zeet.
Un endlich es et weil su weet,
dat oos dem Trauwesaaft es gen,
en echten, guden, goldene Ween.
Zurück zur Roscheider-Hof-Homepage