Falden (Falten)
Helmut Leiendecker, Trier


Bei seinem Uuba offem Schoß,
da fühlt dat Christoph sich famos.
Ob aamaol fräächt hää vorsichdich,
worum bes dau su schrombelich.
Dään Uuba säät: von Wind o Kält,
von Angst o Pein die aane Quält.
Von Sorgen, Ärjao oder Nut,
die meich net schlaofen laossen duut.

Vom Liebeskummer dief em Herz,
o jedem grußen Trennungsschmerz.
Vo jedem Autsch o jedem Wieh,
kömmt ent Gesiecht aa Fältschie mieh.
Doch och vom velle, laute Laachen,
vom jeden Daach Grimasse maachen,
vom schäkern o vom amüseeren,
vom feiern, singen o poussieren
mao kriet sugaor vom schmunzelen
gäär ent Gesiecht paor Runzelen.

Hat mao geleeft, dann sieht mao dat,
we mao ziehndausen Falden hat.
„Doch, sät dään Uuba: nur kaan Bang“,
sein Stemm mit ziederichem Klang,
„Et Lewen fängt für deich erst aon
dau has noch ganz vell Spass daodraon.
Wei gieh schien schlaofen on haal Ruh,
eich decken deich naoher noch zu.

Als dann dään Uuba hinmarscheert
hat hää leis dorch de Dier gehört:
„Oh liewer Gott komm maach mich fromm,
dat eich och en d’n Himmel komm,
on ... Äähh ..
eich hann mit meinem Spellgescheer,
ganz öfders Ärjao on Mallör,
drom waasde Gott, et wär zu schien,
diet eich heut Naocht 2 Falde krien.




Zurück zur Roscheider-Hof-Homepage