De Schmeerchrest
Elfriede Trierweiler, Messerich
Eß Dorf gett an da Welt koaum genannt,
Et as einfach un klän, un net bekannt.
Am halven Kräs ma fuhn eß neist west,
Gew et net den ahlen Chrest.
Viel Jährcha as hen durch de Derfa gezochen,
De Bodem am Auto hat sich bal gebochen.
Hot de Lätt mat den niddichsten Sachen vasoacht,
Un Munichaehm ald en Dala geborcht.
Rommelensom, Betznolen, un fiehr de Krihaujen ze boden,
Mat allem aht hen seein Wohn beloden,
Lakritz, Schohrehmen un Maschendroht,
Wurschtegewürz un en nei Hoht fiehr de Mot.
De Got kennt an nei Kechenmeßa gebrouchen,
De Pitta en Geßel fiehr de Ochsen ze stouchen.
De Schwarzen Tuubac doorf dem Päta net fehlen,
Wufiehr kennt dahn de Chrest su sehlen.
Den Hanni wollt Chresdach su siehr an de Mass,
Du as hehm de letzten Schohrehm geraß.
Wär dumols de Chrest net komm iwa Land,
Den Hanni wär Ustaen noch ohne Schohrehm gerannt.
E Besen fiehr den Hoof ze kehren,
Un Wohnschmeer fiehr de Reeda ze schmeeren.
Freja gow de Stuf mat Schmeersäf gebotzt,
E Staubsauger hat ma noch net benotzt.
Dofiehr hat de Chrest net blus Rommellensom,
Heu hat och all de schmeerijen Krom.
Domat wohr hen iwaahl bekannt,
Un gow fuhn allen de Schmeerchrest genannt.
Mettendorf, Enzen, de Freilinger - Hieb,
Senga Derfa gett et noch mieh.
Holzem, Primsalay un de Echternochabreck,
Fiehr viel Lätt woahr hen e Steck Lewensgleck.
Beei su viel sching Sachen an sengem Wohn,
Konnten sugoar de Goht un de Päta noch gohn.
De Chrest hat fiehr seei, sugor ohne Geld,
De Nachrichten ous der grußa Welt.
Freja, moßt Dir bedinken, Dir Lätt,
Hat net jiddaehnen en Auto wie hätt.
Du gow de Frucht mat da Sens geschnieden,
Un net all noslank an de Staadt gerieden.
Du gong ma hichstens ob den Nikloasmoart,ämol am Joahr,
Un de Rest hot de Chrest brocht, dat as dach kloar.
Heu hat Zwer fiehr de Bochsen ze flecken,
Un Woll fiehr got woarm Stremp ze strecken.
Ohne de Schmeerchrest dieten da bestemmt noch ob Koofsäck schlofen,
Un boarbes durch de Gäjent lofen.
Kähn Mensch hät Kapes an de Goat gesaat,
Hät hen net su e goden Som gehaat.
Ich kennt eich noch vieles loriewa sohn,
Och fier es Bildung hot hen viel gedohn.
Ohne de Chrest häten mir jo kehn Tafelen greth,
Noch net emol e Griffel, wie Dir seht.
En Diehlen-doop un Gummi fiehr Flitschen ze machen,
Beeim Chrest gow et emma die nidichst Saachen.
Däck hot hen och de Bauern erklärt,
Wie ma am besten mat da Steija gewährt.
Och dat de Krech ous währ, hat hen hiehnen gesoth,
De Schmeerchrest woahr an allem ob Droht.
Emma woar hen gär gesehn,
Matzen an da Nocht un mojens um zehn.
„Goden Dach, Anna, wat bas dou uhm piedeln."
„De Mettich gett et Welkisch - Kniedeln."
„Dofuhn," hiehrt ma de Chrest gleeich sohn,
„Kennt eeich och en Portion vadrohn."
„Dou kahns rohig bleiwen, mir hun da genoch,
Un och noch e poar Lita Viez am Kroch."
De Chrest bot sich dahn net laang geziehrt,
Un de Viez un de Kniedelen kräftig probiert.
„Moa mos Dou de Rest an da Paan sching broden,
An ein halven Pond Rama, dieht eich Dir roden.
De Späk un de Botta kaahnst de deija vakäfen,
Fiehr dat Geld bringen eich Polva fiehr de Wäsch ze säfen."
Daboußen hot de Chrest noch de Metti getrof,
De kom ganz gekneckt vuhm Floahr geloof.
„De halef Frucht bot de Sturm es gekneckt,
Ma dorf net druhn dinken, soß gett ma vareckt."
„Komm," soht de Chrest, „los de Uhren net hinken,
Well ginn mir zwing äs e Berchen trinken."
Beim Pitta mewendruhn gong de Sou kabott,
Du haten sei glecklich 3 Mahn flott.
De Chrest hot seei mat da Koat näs obgemontert,
Gereizt, gedreckt, getrompt un gekontert.
Un woar hen Fuhm Spielen am Kapp ganz dreschen,
Dahn gong hen ganz einfach e poar Stencha feschen.
Su mot hen däck driesten un berohijen säng Lätt,
Du gow et noch kähn Psychiater wie hätt.
Läd un Komma woahr genoch ob da Welt,
Un dobei hat ma noch koum Geld.
Den Dokta gow net fiehr alles gefrocht,
Mat vielen Krankhäten hot ma sich selwa geplocht.
De Schmeerchrest hät bestemmt en Salev fiehr meeich,
Hoffentlich kennt hen och näs gleeich.
Un hat et Kand seein Beichelchen wieh,
Dahn hat hen och noch Fencheltieh.
Hen hat emma e Rot fiehr Jeden,
Vielleicht hat hen och ald en Hewan verdreden.
E Lewen lang as hen durch de Kräs gerieden,
Un woahr iwaahl beei de Lätt god gelieden.
Un kennt hen hätt däck durch es Dorf geschlach,
Un sät ganz einfach „e goden Dach",
Dahn dinken eeich mat hämlichem Neeid,
Wat woahr ma su zefrieden an der ahler Zeeid.
Zurück zur Roscheider-Hof-Homepage